11 – 13 MARCA 2010 – Konfernecja Dyrektorów Klubu SUS

Bardzo doceniamy, że zostawiliście swoje szkoły, domy i rodziny po to, żeby przez te trzy dni, 11-13 marca, pobyć w tym gronie. Mam nadzieję, że właśnie to jest dla was najważniejsze – żeby spotkać innego dyrektora i móc opowiedzieć sobie, jak jest – czasem trudno, czasem przyjemnie – witała na Konferencji Dyrektorów Klubu SUS w pałacu w Łochowie Katarzyna Znaniecka–Vogt, koordynator programu Szkoły Uczącej Się. W konferencji tej brała również udział pani dyrektor Liliana Gerszberg.

Szkoła inteligentna czy kreatywna?

 Przed tak prowokacyjnym zagadnieniem stanęli uczestnicy obu, odbywających się w tym samym czasie, konferencji: dyrektorów szkół należących do Klubu SUS i dyrektorów szkół z VI i VII edycji Szkoły Uczącej Się-Oceniania Kształtującego, którzy przyjechali na spotkanie „Dobra praktyka zarządzania szkołą”.

 – Osoby kreatywne twórczo żonglują informacjami w umyśle i je wykorzystują – mówił dr Fazlagić na wykładzie inaugurującym, po czym poprosił słuchaczy, by napisali, do czego może służyć cegła i koc. - To samo zadanie dostali naukowiec o IQ powyżej 150 i nastolatek – kontynuował dr Fazlagić – i okazało się, że naukowiec podał pojedyncze zastosowania obu przedmiotów, nastolatek natomiast całe ich spectrum. I nie były to bynajmniej zastosowania standardowe, jak zbudowanie muru z cegieł. Pierwszym z nich było użycie cegły do celów rabunkowych. Kontrowersyjne? Jak najbardziej. Takie pomysły właśnie sprawiają, że uczniowie inteligentni i kreatywni postrzegani są jako „robiący problemy”. Oni również samodzielnie stawiają dobre pytania, szukają wyzwań, są innowacyjni w zmienianiu reguł gry i pracują w podwójnej pętli uczenia się.

Nie faworyzujcie w szkole inteligencji bez kreatywności!
Sukcesy w życiu odnoszą ludzie o około 120 IQ! (dr Fazlagić)

Marylyn vos Samant może poszczycić się najwyższym IQ na świecie (228), ale już nie tak wybitną pracą – jest redaktorem ds. kontaktów z czytelnikami w magazynie „Parade”. Tymczasem „ostatni amerykański geniusz”, noblista, fizyk, ale także autor dowcipnych felietonów, pisarz Richard Feynman miał zaledwie 122 IQ. Dr Fazlagić mówił też o londyńskim City: - Unika się tam zatrudniania specjalistów z dziedziny finansów! Mimo że kojarzy nam się z sukcesem, finansami, specjalistami, to jednak w londyńskim City elitą światowej finansjery zarządzają humaniści o szerokich horyzontach.

Jesteście przedstawicielami państwa czuwającymi nad jakością edukacji
– mówiła Krystyna Szumilas, sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej, na wykładzie o nowym nadzorze pedagogicznym.

Właśnie temu zadaniu dyrektorzy poświęcili się zaraz po spotkaniu z panią minister – pracowali nad ewaluacją wewnętrzną. Obecnie szkoły mają obowiązek dokonywania takiej ewaluacji. Warsztat pt. „Jak analizować raport z ewaluacji” prowadziły w trzech grupach trenerki CEO: Jaśka Stojak, Justyna Franczak i Ewa Mazur. Trenerki ćwiczyły z uczestnikami metodę dr Johna Fishera, wykładowcy z Bowling Green State University, który zaleca pracować w czterech krokach:

1. Refleksja na temat informacji zawartych w raporcie i wybór problemów.

2. Analiza przyczyn wybranych problemów.

3. Planowanie z przyszłości.

4. Samoocena.

Polska szkoła nie może istnieć bez korepetycji

Tak brzmiała właściwa teza wieczornej debaty oksfordzkiej. - Szanowna Pani Marszałek, Droga Publiczności, Szanowni Oponenci, Pani Sekretarz… - z egzaltacją właściwą debacie oksfordzkiej rozpoczął argumentację na rzecz kontrtezy Andrzej Pierchała. Mimo, że dyskutanci wylosowali swoją przynależność do grup tezy i kontrtezy, dyskutowali zażarcie.

 - Bardzo mnie zawsze denerwuje (a sam jestem rodzicem), kiedy mam świadomość, że muszę płacić za coś, co mogę mieć za darmo – kontynuował Andrzej Pierchała. Następnie był czas na wypowiedzi publiczności. Głównym argumentem po stronie kontrtezy stało się marzenie o polskiej szkole. Rzeczywiście wszyscy mielibyśmy takie marzenie, żeby szkoła poradziła sobie bez korepetycji, a jednak w obecnej sytuacji, w rzeczywistości, jaką mamy, ta szkoła sobie bez korepetycji nie poradzi – mówiła, już z własnym, nie „wylosowanym” przekonaniem Elżbieta Kucharska. Wygrały argumenty grupy broniącej kontrtezy – „Polska szkoła może istnieć bez korepetycji”, a najlepszym mówcą debaty został Andrzej Pierchała z Zespołu Szkół nr 1 w Żorach.

Sesje dobrych pomysłów

Uznanie dyrektorów zdobyły prezentacje dobrych pomysłów. Stały się one zaczątkiem długich dyskusji, serii pytań i często okazywało się, że przedstawiona dobra praktyka składała się z kilku świetnych pomysłów, które już same w sobie mogłyby wystarczyć do prezentacji.

Pomysł naszej szkoły dotyczył przygotowania młodzieży do wejścia na rynek pracy. Ekonomiści i handlowcy oraz inni chętni uczniowie mogę bezpłatnie ukończyć kurs obsługi kas fiskalnych, logistycy – kurs obsługi wózków widłowych, a informatycy i inni chętni – kurs ECDL. Technicy handlowcy biorą też udział w międzynarodowym programie METRO Edukacja. Szkoła współpracuje także z Urzędem Pracy, a młodzież bierze udział w Targach Pracy. Umiejętności zawodowe uczniów kształtowane są także na praktykach zawodowych, które umożliwiają wyróżniającej się młodzieży znalezienie potencjalnego pracodawcy. Wszystkie te działania zwiększają atrakcyjność naszych absolwentów na rynku pracy.

Pani dyrektor Liliana Gerszberg postanowiła przenieść na grunt naszej szkoły pomysł, który zrodził się w Zespole Szkół Licealnych w Morągu. Pomysł ten dotyczy oceny szkoły przez najstarszy rocznik uczniów. Ocena musi być wypracowana przez zespoły klasowe i przedstawiona w takim momencie, by nikt nie miał wątpliwości, że jest szczera. Uczniowie przedstawiają zatem swoje opinie na temat mocnych i słabych stron pracy szkoły podczas spotkania, które odbywa się dzień przed rozdaniem świadectw ukończenia szkoły. Sporządzony po spotkaniu raport może być bardzo pomocny w przygotowaniu wniosków do pracy szkoły na kolejny rok. Nasi uczniowie odbyli takie spotkanie w czwartek 29 kwietnia 2010.

A na koniec...

Przekazuję wam dobrą, ale też trudną wiadomość – nie ma sprawdzonych trików, jak być dobrym nauczycielem. Potrzebna jest tylko refleksja nad tym, jak uczę” – mówił Jacek Strzemieczny w czasie swojego wykładu. W tym też duchu pytał w czasie warsztatu: Czego po tej konferencji nauczyliście się? W jaki sposób skorzystaliście z naszego spotkania w Pałacu w Łochowie? Co zapamiętaliście? Jaką wiedzę ze sobą wywozicie?

Opracowała Małgorzata Welenc