Spotkanie –debata dotycząca ogólnopolskich akcji „Hospicjum to też życie- zdążyć z prawdą” oraz „Pola nadziei”.

Dnia 19.01. 2006r.w szkole odbyło się spotkanie z pracownikami olsztyńskiego hospicjum im. Jana Pawła II p. Teresą Kocbach kierującą tą placówką, kapelanem hospicjum księdzem Andrzejem Zielińskim, psycholog p. Krystyną Kosińską oraz lekarką p. Anną Świkszcz-Gniadek.

Spotkanie to odbyło się w ramach ogólnopolskiej akcji na rzecz hospicjów „Hospicjum to też życie – zdążyć z prawdą” oraz „Pola nadziei”.

Celem zasadniczym tejże akcji jak i szkolnego spotkania było przybliżenie społeczeństwu problematyki opieki hospicyjnej, jej celami i zadaniami oraz zachęcenie młodzieży do pracy wolontariackiej w hospicjum.

W tym miejscu chciałabym pokrótce przybliżyć społeczności szkolnej cele i zadania wspomnianych przeze mnie akcji oraz pojęć: „hospicjum” i „opieka paliatywna”.
„ Pola nadziei”- jest to międzynarodowa kampania polegająca na corocznym sadzeniu żonkili (symbolu nadziei), w ten sposób pozyskiwane są pieniądze na rzecz hospicjów i organizacji opieki paliatywnej. Żonkil ma przypominać o ludziach cierpiących, oczekujących naszej pomocy, opieki w trudnym okresie choroby i umierania.

„Hospicjum to też życie- zdążyć z prawdą”- to również międzynarodowa kampania zapoczątkowana dnia 8 października 2005r. W tym dniu na całym świecie odbywały się koncerty pod wspólnym hasłem „Głosy dla hospicjów” , mające za zadanie propagować ideę opieki hospicyjnej poprzez śpiew i muzykę, by podkreślić hasło „Hospicjum to też życie-zdążyć z prawdą”. Tego dnia ruszyła też II Ogólnopolska kampania społeczna pod wyżej wymienionym hasłem. W kampanii tej wzięło udział 118 hospicjów z całej Polski, w tym także nasze olsztyńskie. W ramach akcji „Głosy dla hospicjów” w Olsztynie w Filharmonii odbył się koncert kabaretu „ Paka”.

Motywem przewodnim kampanii 2005/06 są białe plamy w opiece hospicyjnej rozumiane w następujących aspektach:

• geograficznym: wskazując miejsca, gdzie nie ma jeszcze ani stacjonarnej, ani domowej opieki hospicyjnej;

• komunikacyjnym: czyli, jak rozmawiać z chorymi i ich bliskimi o tym co ich dotyka, cierpieniu, bólu, o następstwach mówienia lub nie mówienia prawdy o stanie pacjenta

• społecznym: o tabu jakim nadal jest nieuleczalna choroba i opieka hospicyjna, brak umiejętności przebywania z chorymi, od których nieraz odsuwają się nawet najbliżsi, znajomi, o problemach rodzin, często samotnie borykających się z tym problemem, brakiem wsparcia i innymi trudnościami.

„Opieka paliatywna” – wg. Światowej Organizacji Zdrowia jest aktywną ,wszechstronną i całościową opieką nad pacjentami chorymi na nieuleczalne, postępujące choroby w końcowym okresie życia. Otacza jak płaszczem(gr. Palium- płaszcz)nieuleczalnie chorych i ich rodziny. Celem jej jest poprawienie jakości życia chorych i ich rodziny. Obejmuje ona zwalczanie bólu ciągłego, trudnego do opanowania i In. Objawów somatycznych. Łagodzenie cierpień psychicznych, duchowych i socjalnych oraz wspomaganie rodziny chorych, tak w czasie choroby, jak i w okresie osierocenia. Opieka paliatywna jest specjalistycznym świadczeniem medycznym. Prowadzona jest w najczęściej w placówkach zwanych hospicjami.

Hospicjum- to ośrodek opiekuńczy, w którym przebywają osoby nieuleczalnie chore. Hospitium( z łac.) to tyle, co gościna, gościnność, przyjęcie kogoś, zwłaszcza podróżnego pod swój dach. Toteż mianem tym określano w dawnych wiekach miejsce schronienia, bezpieczny azyl dla podróżnych, z biegiem czasu miano to przylgnęło do domów opieki, schronisk, szpitali, stąd też wspólne dla języków europejskich słowo „hospital”. Dziś ta nazwa zarezerwowana jest dla domów opieki o specjalnym charakterze. Tu znajdują schronienie i pomoc osoby nieuleczalnie chore, zwłaszcza z chorobami nowotworowymi, chorzy co do których w środowisku medycznym panuje opinia, że dla nich „nic już nie da się zrobić”.Oni już „tylko” maja umrzeć.

Wracając do relacji ze spotkania z pracownikami olsztyńskiego hospicjum pragnę wymienić klasy uczestniczące w nim: II LPEAB, II THA ,IV TEB oraz II PTA P.S.Z.
Oprawę artystyczną spotkania stanowił krótki montaż słowno-muzyczny składający się
z wierszy młodej pacjentki poznańskiego hospicjum Joanny Drażby oraz muzyki Zbigniewa Preisnera , Wojciecha Kilara , piosenek wykonywanych przez Grzegorza Turnaua.
Recytatorkami wierszy były następujące uczennice : Małgorzata Kosuda z kl. IV THB, Patrycja Sikorska, Monika Hebel, Magdalena Sobota- wszystkie z klasy II LPEA-„B”.

A nad debatą i jej przygotowaniem czuwały : B. Daukszewicz i I. Radek-Beczak

Opracowały:
B. Daukszewicz
I. Radek-Beczak